94 வயதில் ஒரு இயக்குநர், இந்திய சினிமாவே முயற்சிக்காத ஒரு படைப்பு மொழியைக் கையில் எடுத்தால் என்ன ஆகும்? அதற்கு விடைதான் ‘சிங் கீதம்’.
குபேரபுரம் என்கிற கிராமம். ஒரு காலத்தில் பசுமையாக இருந்த ஊர், பேராசையால் வறண்டு பாலைவனமாகிறது. ஊரின் கடைசி புனித மரத்தை தங்க வேட்டைக்காக வெட்டியதும் ஒரு சாபம் விழுகிறது: அன்று முதல் ஊர் மக்களால் பேச முடியாது, பாட மட்டுமே முடியும். இந்த வித்தியாசமான ‘மியூசிகல் பேண்டஸி’ கருவுக்குள் சுற்றுச்சூழல் அழிவு, முதலாளித்துவ பேராசை, மனித மனமாற்றம் என பல அடுக்குகளை ராவ் அடுக்குகிறார்.
சிறையிலிருந்து வெளியே வரும் பிரதாப், தந்தையின் சொத்தை தேடி குபேரபுரம் வருகிறான். அங்கே கௌரி என்கிற பெண் கடைசி மரத்தை காக்க போராடுகிறாள். ரேணு என்கிற சுரங்க முதலாளியின் மகள் மரத்தை அழிக்க நினைக்கிறாள். இந்த மூன்று பேரைச் சுற்றி கதை நகர்கிறது.
‘சிங் கீதம்’மின் மிகப்பெரிய பரிசோதனை அதன் வடிவம். படத்தின் 75% வசனங்கள் பாடல்களாகவே இருக்கின்றன. இது ஹாலிவுட் மியூசிகல் போல பாட்டு-டான்ஸ் இல்லை. பிரெஞ்சு கிளாசிக் ‘தி அம்ப்ரலாஸ் ஆஃப் செர்போர்க்’ பாணியில், உரையாடல்களே இசையாக மாறுகின்றன. ஆரம்பத்தில் அந்நியமாக தோன்றினாலும், 10-15 நிமிடங்களில் பார்வையாளன் அந்த உலகத்துக்குள் நுழைந்துவிடுகிறான்.
இந்த சவாலை தோளில் சுமந்தவர் இசையமைப்பாளர் தேவி ஸ்ரீ பிரசாத். வழக்கமான பாடல்கள் இல்லாமல், உரையாடல்களை ராகம், தாளம், பல்லவி-அனுபல்லவி என மாற்றி, கதை நகர்வதை தடுக்காமல் இசையமைத்திருப்பது பிரம்மாண்டமான சாதனை. முதல் பாதி பாடல்கள் வேடிக்கையாகவும், இரண்டாம் பாதி பாடல்கள் உணர்வுப்பூர்வமாகவும் அமைந்திருக்கின்றன.
அஹல்யா பாம்ரூ கௌரியாக வலுவான, நம்பகமான நடிப்பை தந்திருக்கிறார். சுற்றுச்சூழலை காக்கும் போராளியாக அவரது உறுதி படத்தின் உணர்வு மையம். ஷாலினி கொண்டேபூடி வில்லியாக இல்லாமல், தந்தையின் அங்கீகாரத்துக்காக போராடும் மகளாக ஆழம் கொண்ட பாத்திரம். அயான், பிரதாப்பாக சுயநலவாதியிலிருந்து பொறுப்புள்ளவனாக மாறும் பயணத்தை நேர்த்தியாக செய்திருக்கிறார். துலசி, நிவேதா பெத்துராஜ், ராகுல் ரவீந்திரன், விஜய் தேவரகொண்டா சிறப்புத் தோற்றம் என அனைவரும் பாடல்-வசனங்களை இயல்பாக கையாண்டிருக்கிறார்கள்.
ஒளிப்பதிவாளர் அங்கூர் சி வறண்ட நிலத்தின் வெறுமையையும், ஃபிளாஷ்பேக் காட்சிகளின் செழுமையையும் அழ
: இந்திய சினிமாவில் இதுவரை வராத ‘டயலாக் மியூசிகல்
சினிமாவின் புதிய மொழியை, ஒரு ஜாம்பவானின் 94 வயது இளமையை, தேவி ஸ்ரீ பிரசாத்தின் இசை மேதைமையை கொண்டாட நினைத்தால், இது தியேட்டரில் பார்க்க வேண்டிய அனுபவம்.